Avatar. James Cameron’ın çekmek için 15 sene teknoloji gelişsin diye beklediği film. Bu filmi yaklaşık 3 hafta önce izledim. Belki de biraz geç kalmış bir yazı olacak fakat yazmak istiyorum.

Filmi ilk duyduğumda herkes gibi ben de çizgi film olan Avatar’ın filmini yaptılar zannetmiştim. Daha sonra fragmanını izledim ve karşıma bambaşka bir şey çıktı. Aslında beklediğim Avatar olmadığı için biraz hayal kırıklığına uğramıştım. Fakat film o kadar övüldü ve filmin o kadar çok reklamı yapıldı ki izlemek istedim ve filmi izledim. Filmi izledikten sonra hayata ve teknolojiye bakış açım değişti.

Ben teknolojiyi çok seven biriyimdir. Nerde yeni bir şey olsa, insanın ağzını açık bırakan buluşlar yapılsa haberim olsun isterim. Teknoloji hep gelişsin, geliştirilsin isterim. Hala da istiyorum. Fakat artık o kadar içten değil. Şöyle ki, Avatar’ın konusu beni derinden etkiledi. Filmde değerli bir maden için insanların Pandora’yı mahvettiği gösteriliyor. Aslında şöyle bir düşündüğümüzde Dünyaya yaptığımız da bundan farklı değil. Her yer taş, bina ya da buna benzer şeylerle dolu. Dört duvarın arasında yaşıyoruz. Sanal şeylerle eğleniyoruz. Hatta sanal bir hayat yaşıyoruz. Yeşili görmeye hasretiz. Organik besin bile tüketemiyoruz. Para için birbirimizi yiyoruz. Savaşıyoruz. Öldürüyoruz.

Bu kadar.